Charlie Winslow, widząc sceptyczny wyraz twarzy Rodenburga, dodał: .

Zwrócił się do Coburna.. Gdy pragniesz zniewolić niewiastę, weź ze sobą bat, nigdy ostre narzędzie. Laskonogi miał u pasa krótką, okutą srebrem mizerykordię. Malina pewnie sama nie zauważyła, kiedy jej odpychające gwałtownika dłonie natrafiły na rękojeść sztyletu. W następnej chwili wyszarpnęła ostrze z pochewki i zagłębiła je w żylastej piersi starego Piasta, docierając prosto do oschłego, nielitościwego serca. Zmartwiał i padł jak długi na ziemię z zastygłym zdumieniem w oczach.. Zamilkła, czekając na dalsze propozycje. Danchekker nie uznał za stosowne wypowiadać się na temat możliwości sprowadzenia roślinności ziemskiej dla przywrócenia równowagi. Zdążył już sprawdzić, że goście nie wiedzieli o podjęciu takiej próby; eksperyment ten wdrożono z pewnością już po odlocie ekspedycji Garutha. Badania jego ekipy jak również dyskusje z ZORAKIEM wykazały, że jeśli podjęto takie próby, nie mogły skończyć się sukcesem - czego ganimedzcy uczeni musieli być świadomi. Tak więc owo dziwne wydarzenie nadal okryte było tajemnicą.. Był to przyboczny księcia, Jan Iwanowic, który uszedł z pola walki samowtór ze swym saskim giermkiem Lucmanem. Obaj byli od stóp do głów zbryzgani błotem i krwią. Choć na ciele rycerza można się było w świetle pochodni doliczyć co najmniej dwunastu ran, silny jak tur mężczyzna stał krzepko na nogach i odpychał podtrzymujące go ramię troskliwego sługi. Mówił też całkiem składnie. Dowiedzieliśmy się, że nasza armia rozbita i w pień wycięta. Z boleścią wspomniał o śmierci sławnych rycerzy, jego druhów serdecznych, których imiona powtarzali wszyscy z nabożeństwem: wojewoda głogowski Klemens, Stefan z Wierzbna i jego syn Andrzej, Tomasz Piotrkowic, Piotr Kusza, zwany tak, gdyż potrafił najprędzej naciągnąć cięciwę nowomodnej morderczej machiny. Wypytywany o księcia, Jan załkał z żałością i oświadczył, że chociaż pokojowiec Rościsław podprowadził Pobożnemu świeżego konia, wrogowie obstąpili wodza tak gęsto, że nie udało się go wydobyć z bitewnego ścisku. Ostatnim obrazem, jaki ujrzał jego wierny rycerz, była tatarska dzida wbijająca się w lewy bok księcia, po czym nasz pan opuścił miecz do tej pory siekący wrogów i runął z konia na ziemię. Po chwili barbarzyńcy unieśli z triumfalnym wrzaskiem do góry jego przepiękny hełm z czarnym orłem. Wówczas poczciwy Lucman, rąbiący na prawo i lewo toporem jak zmyślny drwal, wyciął swemu panu niby w leśnym gąszczu drogę ucieczki. Jan dodał na koniec, pewnie by pocieszyć najbardziej zbolałych, że przecież nie wszystko stracone, na zamku pozostała wszakże zbrojna załoga, może też Czesi i Mazowszanie przyjdą wreszcie z pomocą. Jego słowa przyjęto z wielkim aplauzem, strwożeni ludzie czepiali się bowiem każdego błysku nadziei.. Detektyw Longo pochylił się do przodu..